چرا امیر را دوست دارم؟

چهارشنبه دهم تیر 1388 ساعت 20:52

1چرا امیر را دوست داریم.پاسخ دادن به این سوال انقدر آسان است که شاید احتیاج به نوشتن این متن هم نباشد.امیر قلعه نویی مربی جوانی است که به عنوان یک استقلالی تمام عیار  است که همیشه سر بزنگاه آمده و استقلال را نجات داده او بار اول زمانی آمد که استقلال فصل پیشش نهم شده بود و استقلال را با کلی بحران تحویل گرفت و بعد از سه سال آن را قهرمان کرد در تمام سه سالی هم که استقلال در دست او بود او همیشه آن بالا بالاها بود . بین سه تیم اول جدول.حتی زمانی هم که رفت و دستیار کم تجربه اش جای او را گرفت استقلال در کورس بود.بماند که در همان سال چقدر سر قضیه لیست ارسالی استقلال به ای.اف.سی جفا کردیم.چقدر علیه او شعار دادیم و چقدر در تیم ملی او را اذیت کردیم.اما بعد از تیم ملی هم برگشت و با مس در حال سقوط نتایج خیره کننده ایی گرفت طوری که در انتهای فصل مس از تیم های میانه جدول بود.در حالی که استقلال داشت با ناصر حجازی و فیروز کریمی در گردابی خود ساخته دست و پا می زد.او برگشت و با خیالی راحت استقلال را قهرمان جام حذفی کرد و در طول فصل هم نتایج خیره کننده ایی گرفت.تا جایی که بعد از گل برجلو هم استقلالی ها تشویقش کردند.

 

 

    2اما تمام حرف های بالا تمام دلایل دوست داشتن امیر نیست.امیر را دوست داریم چون ذاتن یک رهبر تمام عیار در کنار زمین است.مدل هدایت کردن او باسایر مربیان فرق می کند او نیاز های بازیکنان را به نحو احسن می شناسد و از آن ها طوری بازی می گیرد که بیشترین بهره وری را داشته باشند.او خوب بلد است یک سیستم فوتبالی را چطور درون تیمش نهادینه کند.چطور مهره هایی مناسب برای این سیستم خریداری کند و چطور از آن ها بازی بگیرد.اوست که می تواند از آرش برهانی که تمام فصل پیش را روی اعصاب بود را تبدیل به زهردار ترین مهاجم ایران کند.سیاوش اکبر پور را آرام کند و از او بازیکنی در خدمت تیم بسازد.تنها قلعه نویی است که می تواند خسرو حیدری را تبدیل به بهترین گوش راست ایران کند.از کوشکی خنثی یک سوئیپر تمام عیار بسازد و جباری را تبدیل به همان زیدان همیشگی کند.او امیر قلعه نویی است و تمام این ها را فقط خود او می داند.

 

3اما یک چیزی هم باید بنویسم برای آن ها که حضور امیر قلعه نویی را رواج یکجور لمپنیسم در فوتبال می دانند.در واقع احساس می کنند امیر قلعه نویی(و امثال او)باعث عقب گرد فوتبال ایران هستند.شاید برای آن ها مثلن افپشین قطبی و مجید جلالی یک نمونه آرمانی باشند.ولی برای آن ها باید بگویم که امیر قلعه نویی نماد آن چیزهایی است که فراموش شده.نماد یکجور سادگی و طراوت که این روز ها گم شده است.تیم های امیر فوتبال را ساده بازی می کنند.روان و راحت. جوری توپ را می گردانند که انگار دارند پرواز می کنند.پس باید خیالت را حت باشد که تیم های او اصولن درگیر پیچیدگی های معمول و مرسوم نمی شود.امیر در واقع برای من در حکم شکوه کلاسیک فیلم های وسترن است.مثلن شین به نظرم امیر همان شکوه آلن لاد را در شین دارد.یکجور کاریزمای منحصر به فردی دارد که آدم خیالش راحت می شود.نمیدانم چرا ولی مطمئنی که اگر هم عقب باشی باز هم برنده ایی.

 

4او ژنرال است ژنرال هم باقی می ماند.چون برازنده همچین لقبی است.چون ادبیات ویژه و زیبایش آدم را یاد زمان قدیم ترها یاد زمانی که فوتبال  فوتبال بود می اندازد.یاد زمانی که رنگ پیراهن برای بازیکنان مقدس بود و رویایی.زمانی که بازیکنان با هیچ قیمتی پیراهنشان را عوض نمی کردند.پس باید قدرامیر را دانست که هنوز ما را یاد چیزهای خوب می اندازد.یاد خاطراتی که از هر کس بپرسی آن خاطرات را بیشتر از الان دوست دارد. از حالایش.امیر مردی از همان جنس است از جنس سادگی و راحتی.حالا هر کس هر دلیل و برهانی که می خواهد بیاورد بیاورد ولی اصل موضوع این است که او هست با تمام سادگیها و زیبایی ها که تیم هایش دارند.

 

5حالا خودتان انصاف بدهید امیر دوست داشتنی نیست؟ 

نوشته شده توسط مازیار وکیلی | موضوع: | لینک ثابت |